از خود بطلب از تو جدا نیست خدا

خدايا، سه چيز مرا باز مي‌دارد از اين كه خواسته‌ي خود را با تو در ميان گذارم:

فرماني كه داده‌اي و من در عمل به آن كُندي كرده‌ام،

 كاري كه مرا از آن بازداشته‌اي و من به انجام دادنِ آن شتاب ورزيده‌ام،

 نعمتي كه به من ارزاني داشته‌اي و من در سپاس آن كوتاهي نموده‌ام.

از كفر من تا دين تو راهي به جز ترديد نيست

                     دلخوش به فانوسم نكن اين جا مگر خورشيد نيست؟

با حس ويراني بيا تا بشكند ديوار من

                                         چيزي نگفتن بهتراز تكرار طوطي وار من

بي جستجو ايمان ما از جنس عادت مي شود

                                       حتي عبادت بي عمل وهم سعادت ميشود

با عشق آن سوي خطر جايي يراي ترس نيست

                                         در انتهاي موعظه ديگر مجال درس نيست

كافر اگر عاشق شود بي پرده مومن مي شود 

                              چيزي شبيه معجزه با عشق ممكن مي شود

الهی... با خاطری خسته...

در انتظار رحمتت نشسته ام

می‌دهی... کریمی

نمی‌دهی... حکیمی

می‌خوانی... شاکرم

می‌رانی .. صابرم

ای کاش زندگی پخش زنده نبود تا بتوان اشتباهات کار را جبران کرد ،

 برداشت یک ، برداشت دو ، برداشت سه ....

بعضی وقت ها روزگار یه جوری می سوزونتت که هزار نفر نمی تونن خاموشت کنن

و

بعضی وقت ها یه جوری خاموشت می کنه که هزار نفر نمی تونن روشنت کنن

زمانه ایست که خیلی خیلی، چیزها آنطوری که بود یا باید باشد ، نیست

مرحوم خسرو شکیبایی

روحش شاد

زندگی زیباست ولی عادلانه نیست

اگر همراه با هر دعایی که میکردم

قدمی بر میداشتم...

اکنون کنار خدا ایستاده بودم...

فهمیده‌ام که خیلی وقت‌ها؛

گناه نکردن، نتیجه‌ ی فراهم نبودن «موقعیت» است

توهمِ «تقوا» برم ندارد ...!